Hun kracht of grootste vaardigheid van hun persoonlijkheid, hangt samen met de zwakte. Waar komen de ze vandaan (de mensen die je leert kennen)? Hoe heeft hun omgeving een stempel gedrukt op hun karakter, stijl en gewoonten?
Tegelijk met het leren kennen van anderen, ervaren we onthullingen over onszelf.
Immers, het leren kennen van anderen vraag een voortdurend vergelijken met onszelf, onze ervaring en herinneringen.

tast diep in jezelf

en in dat donkere putje

dat je je ziel noemt,

zit een fonkelende diamant verborgen

de juiste zinstreling

doet ze blinken en stralen,

zodat het duister wordt weggejaagd

en plaatsmaakt voor allerlei fijne smaak

er is veel in je, dat bedekt is met de vuile mantel van dagelijkse sleur

wanneer ik je herinner aan ... aan....je mooie zelf

dan verbreek je de sleur, je opent de deur

naar helder simpel mooi zijn

en, raak ik niet een klein snaartje ergens?

sprakeloze stille verwondering

de momentele bijzondering

wat daar is,

naast dat wat reeds altijd,

dagelijks nijd,

bijt, in je brein,

zodat je vergeet

wat je weet,

je natuur dat dit uur,

als een geest naar boven drijft?

Vandaag is het zo’n dag

Zo’n dag dat alles misgaat

Dat er hier en daar iets stuk gaat

Ik eet een stuk taart, en krijg het te kwaad

Nu zit ik hier misselijk, met buikpijn en kostneiging

En mijn fiets is ook al kapot.

De ketting liep van het tandwiel en,

een stuk van de naafversnelling ging toen stuk.

Godver. Die fiets is nog geen 3 weken oud.

Nu moet ik er mee naar een Dahon – fietsenmaker

en dat is een eind uit mijn weg.

Naar Watermaal-Bosvoorde of de Tervurenlaan moet ik gaan,

ik zie er tegenop,

wat een miskoop.

Dit weekend was mijn telefoon buiten dienst: de sim-kaart had een probleem.

Ook daarvoor heb ik me een paar dikke godvers laten ontvallen. Maandag is het dan wel in orde geraakt bij het proximus service center aan station Brussel-Noord. En dan ineens besef ik , voel ik hoe naakt een mens kan zijn zonder hulplijn, zonder gsm. Zondag namelijk kwam ik terug van de Dolle Mol, en ging naar het Centraal station waar ik zag dat mijn trein gewoon niet aangekondigd was. Nou ja, dan ging ik maar via een alternatieve route. Met de metro naar “west” en daar heb ik vergeefs wat gewacht op een bus naar Dilbeek. Er was ook geen dienstregeling te bekennen en ik kon ook niet even bellen naar “de lijn” voor informatie. Er waren zelfs geen publieke telefoons te bespeuren. De kans is groot, dat er geen bussen meer rijden naar Dilbeek zo laat in het weekend. Goed, ander plan dan, ik neem de tram naar St. Agatha Berchem. Daar zou mijn trein passeren – zelfs al zou ze, om een mij onbekende reden, niet over het centraal station rijden. Daar kwam ik aan,  nog dik twintig minuten te vroeg, en ik was te licht gekleed om warm te blijven – er stond een guur koud windje. Goed, ander plan, ik wandel dan maar richting Dilbeek, onderweg steek ik mijn duim omhoog en misschien krijg ik wel een lift.

Zo liep ik naar het volgend station, Groot-Bijgaarden. Dat is niet zo ver van St. Agatha Berchem. Ik was nu netjes op tijd voor de trein. En de trein… kwam niet. Na twaalf koude wachtminuten van heen-en-weer gekuier op een tochtig perron, besloot ik dat ook deze trein waarschijnlijk niet komen zou. Dus wandelde ik verder, richting Dilbeek. Misschien scoorde ik nog een lift en zo niet, dan kom ik er te voet ook wel.

Had ik nu kunnen bellen, dan was het simpel opgelost. Bea, ik sta aan het station van Groot-Bijgaarden, kom je me even ophalen? En natuurlijk had ik iemand kunnen vragen om te mogen bellen op zijn/haar gsm, maar daar ben ik te trots voor. Kan ik het zelf, dan doe ik het zelf. Of is dat eerder domme koppigheid? Daar wandelde ik, inmiddels op het fietspad tussen Groot-Bijgaarden en Dilbeek. In de verte hoorde ik de trein passeren. Zucht. Het was nu wel al tien voor elf, erg laat om te liften en erg onwaarschijnlijk om er eentje te krijgen. Ik stopte even bij de eerste huizen, en viste mijn netbook uit mijn rugzak. Even proberen of er hier niet toevallig een onbeveiligd thuisnetwerk te vinden is… Nee, en vijftig meter verder, nee, nog wat verder, nee, nee, nee. Tegenwoordig zijn de meeste draadloze netwerken prima beveiligd. Een paar jaar geleden was dat anders. Maar dat was toen, en ik kan nu niet eventjes freeloaden om een berichtje te sturen naar Leysa. De laptop verdween weer in mijn rugzak, en ik zette er een stevige pas in. Nog 3 kilometer te gaan, en dan ben ik thuis.

Oh politiek

'k lach mij een kriek

“stik” zegt hij

“krijg de hik” roept zij

Hier, een prik

want jij lijkt mij

al een tijdje heel erg ziek

 

Dag zon mooie zon

ik wou dat ik je vangen kon

in een potje stoppen kon

maar als ik de zon stelen zou

rest er geen warm licht meer voor jou

nee hoor, ‘k zet je niet in de kou

De zon hoeft niks te vrezen

mag lekker stralend wezen wezen

in de lucht, hoog en vrij,

genoeg zon voor jou en voor mij

 

Het geluk zit in een kleine aanraking,

in een dierbare herinnering

in het tamme leven, soms zelfs emotieloos

grijp ik terug, in die doos, in die doos

ik koester de fijne herinneringen

als kostbare juwelen tussen mijn vingers

ik weeg ze in mijn hand

en snuif de geur,

de fleur de vie, die

beweegt mijn anders leeg gemoed,

dat doet me goed, geweldig goed

Delen op je Facebookpagina

Hoe kan je ooit iets anders zijn, dan jezelf?

Ik heb het geprobeerd, maar ben er nog niet in geslaagd. Langzaam verander ik, voortdurend eigenlijk, maar dat is eigen aan het mens-zijn, zelfs aan het "zijn". Dit veranderen gaat te langzaam en is niet profaan genoeg om te kunnen spreken van ooit een ander te zijn geworden. Tenzij ik het heel strikt bekijk: elk moment ben ik anders, een beetje maar, maar toch: een ander. Dan ben ik zelfs voortdurend een ander. "Mezelf" zou zelfs niet bestaan in het perspectief van deze voortdurende mutatie. En hoe kan ik dan mezelf zijn als dit niet bestaat? Is het "zelf" een illusie wanneer we dit beschouwen als een constante? Of is hetgeen dat slechts traag verandert, relatief aan een omschreven "zelf"? Het is volgens mij louter een kwestie van gezichtspunt en woordgebruik. Je bent wat je wilt.

Bewustzijn is een overschat fenomeen dat eigenlijk een bijverschijnsel is van actieve hersenen. Bewustzijn situeert zich daar waar er prioriteit wordt gegeven aan mentale processen. Waar we aandacht aan geven, ontstaat er bewustzijn. We vinden van onszelf dat wij, met dat bewustzijn, het sumnum zijn van het ons bekende leven, wij zijn de slimste schepsels die we kennen. Wij zijn superieur. Maar, toch is dat bewustzijn eigenlijk heel klein en beperkt. Als je kijkt naar wat we er mee doen, wordt duidelijk hoe banaal het eigenlijk is.

 
Er is ook een flinke verwarring doorgaans rond herinneringen en bewustzijn. Dit zijn twee gescheiden fenomenen, ook al gaan ze samen in het vormen en oproepen van herinneringen. Onze geest bestaat enerzijds uit herinneringen, die ons definiëren; en anderzijds uit bewustzijn ván die herinneringen, dat een heel ander gegeven is. Herinneringen worden opgeslagen als neurale verbindingen, en bewustzijn is iets dat gebeurt als we werken met herinneringen.
Bewustzijn is op zich ook geen eenduidig gegeven: er werden reeds onderbewustzijn, waakbewustzijn en bovenbewustzijn gedefinieerd die elk andere parameters en functie hebben.

Het is wetenschappelijk aangetoond dat de hersenen de mentale processen voortbrengen, dat de hersenen functies hebben in de verwerking van beeld, geluid, tast, geur, gevoel, taal en herinneringen die kunnen verstoord raken door beschadiging van de overeenkomstige hersengebieden, en tevens kunnen we door metingen vaststellen dat zintuiglijke en andere prikkels inderdaad door die gebieden worden verwerkt omdat de verhoogde activiteit meetbaar is.
Ook is het al aangetoond dat beslissingen worden gemaakt door de hersenen, enige momenten vóór deze keuze in het bewuste denken wordt gevormd. Dit laat zien dat we ons rond het bewustzijn mogelijk veel illusies maken, die we echter heel moeilijk kunnen doorprikken omdat we de nodige kennis daarvoor nog maar juist aan het ontwikkelen zijn, en daarenboven de reeds beschikbare kennis niet echt toegankelijk is voor de massa, buiten populistische documentaires over deze research en oppervlakkige weetjes in magazines.

Het is, met enige inname van dit soort kennis, al gauw duidelijk dat er geen bewustzijn, gedachten of geest kan bestaan zonder actieve hersenprocessen. Raken de hersenen beschadigd, dan is er al snel sprake van storing of een verlies van functies. Stopt de bloedtoevoer en de aanvoer van zuurstof en glucose, dan stoppen de hersenen met werken - permanent, en is het onmogelijk om nog langer gedachten, herinneringen of bewustzijn te produceren.
Mensen die het tegengestelde geloven, bijvoorbeeld dat er een bewustzijn of herinneringen kunnen voortbestaan na de dood, staren zich blind op een religieuze doctrine of zijn gewoon gedesinformeerd.

Even keek ze me aan,

en streelde zachtjes mijn hand

die rustte op mijn knie.

Wat een lief kind!

Ik had haar nog niet eerder goed kunnen bekijken.

Met haar moeder moslima

hand in hand

stapten ze op de tram.

Op het verloren plaatsje tussen twee stoelen

mocht ze zitten van haar mama.

Plots voelde ik

wat lichte druk tegen mijn nek.

Was het een arm, een knie, een hand?

De moeder vermaande het kind om stil te zitten,

denkbaar om mij niet te storen.

Ach, het viel best mee.

Een paar momenten voelde het

aan alsof er bewust werd getast en

misschien ook een klein beetje werd uitgedaagd.

De volgende stop was hun halte.

Ze stapten uit.

Het meisje zocht nog gauw mijn ogen,

en streelde zachtjes mijn hand

met een gezichtje als een stralende zon

Ik was bijna vergeten, dat een simpele aanraking

zo veel deugd doen kon.

In 1995 heb ik een aantal paranormaalbeurzen gedaan. Daar zat ik dan, aan een tafeltje, met tarotkaarten, foldertjes en wierook. Het waren harde tijden en elke frank die binnenkwam, konden we heel goed gebruiken. In Dendermonde was er een kleinschalige parabeurs – het zaaltje was niet groter dan 2 klaslokalen, en er was te weinig publiciteit gemaakt. Dit was alleszins goed te merken aan de magere opkomst. 1 klant had ik. Er waren kaartlegsters, pendelaars en een boekenstandje. De boekenstandmensen hadden hun dochter mee, die in de zaal rondfladderde als een vlinder van tafel naar tafel. In een oud schrift heb ik wat er daar voorviel, opgeschreven en ik vond het daarjuist tijdens mijn zoektocht naar mijn Nederlands sofinummer in oude documenten.

Er is niet veel anders te doen dan wachten. Er lopen welgeteld 2 bezoekers in de zaal. Tania, 7 jaar, komt bij mij staan. Ze wijst naar een kaart: “Dit is wel een goeie kaart”. Ik stak juist een stokje wierook aan en ze zegt me belerend: “Dat moet je wel weer uitblazen hoor”. Ze zet zich neer en wil nog meer kaarten zien. Ik vraag haar “en wat is deze kaart?”, waarop zij vertelt van goed en kwaad. Wanneer ik haar vertel wat die prentjes uitbeelden dan zegt ze telkens “dat weet ik al hoor”. “Je weet wel véél he?”. “Ja”, beaamt ze. Ik vraag haar of ze haar getallen kent, haar specifieke getallen (ik gebruikte ook Numerologie): “nee”, zegt ze. “Of wel, een elfje!” Ze was vroeger een elfje legt ze uit, met kabouters samen, en andere elfjes.

En dan vertelt over haar pas overleden over-grootmoeder. Ze mist haar en is nog maar pas naar haar graf geweest omdat ze haar zo erg mist. Ook vertelt ze van 6 katten, waarvan er 5 weg moesten. Die ene kat die over bleef is ook dood. Tranen wellen op in haar ogen, en terwijl ik nog bezig ben met het numerologisch ontleden van haar naam, vertelt ze nogmaals hoezeer ze haar over-grootmoeder mist. Dan begint ze te snikken en te wenen (voor heel de zaal duidelijk hoorbaar). Ik pak haar hand en probeer haar te troosten, maar er is geen tijd meer. De moeder van Tania komt met een boos gezicht op ons af geschreden, en plukt zonder iets te zeggen, of me zelfs maar aan te kijken, het meisje van haar stoel.

Plots voel ik mij het middelpunt van ieders belangstelling. Een klein drama heeft zich zojuist voltrokken. Ik voel de mensen kijken. Wat doet die nu, een klein meisje van streek brengen? Wat later voel ik de druk, het verwijt, de projectie van de moeder op mij. Jij hebt het gedaan, jij schoft! Onuitgesproken haat.

Ik bescherm me door het roosje dat ik van een sympathieke dame heb gekregen, tussen mij en de boekenstand te plaatsen. Het lijkt wat te helpen. Frieda, een kaartlegster, komt aan met een etherische olie, riekend naar rozen. “Smeer het wat in je aura” beveelt ze. “Het is onverantwoord van die vrouw dat ze haar kind meeneemt en hier laat lopen. Slechte energie heeft die”, fluistert Frieda me toe. Nu voel ik mij nog beter. Kijk er komt meteen een klant aan mijn tafeltje zitten. Nu ik dit schrijf is het al drie en een half uur geleden. Ik voel pijn in mijn nek, die zich niet laat wegmasseren. Hardnekkig. Zou het komen van de boekenstandvrouw?

(nota: afgebeelde kaart heb ik niet aan dat meisje getoond)

Hoe kies je een pc of laptop?
Komt de tijd dat je overweegt een pc of laptop te kopen, dan kan je onzeker worden door het enorme aanbod van merken, types en modellen. Om tot een goede keuze te komen, moeten we eerst bekijken waarvoor de pc of laptop gebruikt gaat worden. Vanaf hier, als ik “pc” schrijf, verwijst dit zowel naar desktops als naar laptops want een laptop is gewoon een pc die draagbaar is. 

Waarvoor ga je pc gebruiken, en hoe frequent?
Bedenk dat voor internet, chat en algemene taken je geen dure pc nodig hebt maar het goedkoopste model kan volstaan. Laat je dan ook niet verleiden door aanbiedingen van modellen die heel krachtig en compleet zijn.

Beeld
Wanneer je je fotoalbums wilt op je pc bewaren, bekijken, foto’s bewerken of video kijken, dan is het aangeraden extra aandacht aan het scherm te geven. Spelletjes spelen op een groot scherm (22" of groter) lijkt aantrekkelijk, maar dat kan ook erg tegenvallen. De meningen zijn verdeeld. Tegenwoordig is een 22” scherm niet zo duur meer (vanaf €130). Nog een voordeel van een groot scherm is dat je verschillende vensters naast elkaar kunt openen: er is gewoon meer plaats. 

Spelletjes
De “gamers” weten over het algemeen wel wat ze moeten kiezen, maar hier toch even een gericht advies: op het moment van schrijven genieten de meeste games geen extra voordeel bij multicore processors. Een dual core cpu volstaat om mee te gamen. De videokaart is het volgend vraagteken, en op dit moment is de ATI HD4770 de beste koop, immers de eerste GPU die op 40 nM is gebakken, zuiniger dan de anderen en je kunt er een heel stevig potje op gamen! (al te vinden voor zo’n 80 euro)Voor gamen in full HD is het wel aangeraden toch een nog snellere videokaart te kiezen.

Harde schijf of SSD?
Groter, grootst? 500 Gigabyte is nu al een standaard voor een desktop pc, maar in een laptop is er nog veel verschil. Een Solid State Disk (SSD) van 8 GB? Of toch een harde schijf van 500 GB in je laptop? In een laptop is de harde schijf een van de kwetsbaarste onderdelen. Een laptop kan vallen, je kunt er mee tegen een kast lopen, of gewoon wat te enthousiast het scherm dichtslaan en er is een reële kans dat de harde schijf beschadigd raakt. Daarom zijn SSD’s zo interessant: zelfs zeer hevige schokken daar kunnen ze tegen. De prijzen van SSD’s liggen nog steeds een stuk hoger dan die van gewone harde schijven, maar de evolutie is zeer gunstig en de huidige prijzen zijn binnen vrijwel ieders bereik. Goed om te weten: ze zijn tegenwoordig ook een stuk sneller dan conventionele harde schijven. Het is tegenwoordig zeker niet gek, te overwegen om een SSD in een desktop pc te steken. SSD's zijn ook volledig geruisloos en gebruiken maar een fractie van de stroom die een harde schijf consumeert.
Voor een eenvoudige XP of Linux installatie volstaat 8 GB. Voor Vista heb je minstens 40 GB nodig.

Desktop of laptop?
Deskops zijn robuuster dan laptops, je kunt ze gemakkelijker zelf onderhouden en upgraden, terwijl een laptop heel compact is en je al redelijk wat lef moet hebben om te demonteren. Geheugen upgrades zijn over het algemeen wel niet moeilijk ook bij laptops.
Een desktop kan je compleet alles afzonderlijk kiezen: cpu, videokaart, toetsenbord, scherm, speakers… en een laptop is niet zo flexibel. Daar tegenover staat dat er wel heel veel laptops zijn om uit te kiezen. Groot scherm, klein formaat, voor in de handtas, voor mee te gamen, voor elk wat wils. Er is niets dan een pc kan dat een laptop niet zou kunnen. En toch, vanwege het formaat, zijn er wel minpunten te zien bij een laptop:

Nadelen van een laptop: meer geconcentreerde warmteontwikkeling (onderkant en zij/achterkant, soms ook daar waar je handpalmen rusten), zoals eerder genoemd; moeilijk te demonteren en upgraden is maar beperkt mogelijk; voor reparatie ben je al gauw aangewezen op specialisten – en buiten de garantieperiode is dat ook kostelijk, terwijl een desktop vaak gerepareerd kan worden door het defecte onderdeel zelf te vervangen. De prijs van een laptop ligt nog altijd een stukje hoger dan die van een desktop met vergelijkbare prestaties.

Nadelen van een desktop: het volume. Een desktop is nooit alleen maar wordt vergezeld door een monitor, speakers, toetsenbord, muis, stekkerdoos, webcam, muismat en daarnaast ook nog printer/scanner, externe harde schijf, headset, … Voor dit alles moet je permanent een bureau inrichten. En dat bureau moet je ook aanschaffen.

Voordelen van de laptop: inpakken en wegwezen. Op de trein, in de auto, op school, op het werk, in het park, in de tuin, op vakantie, op de keukentafel, in bed, in de zetel, ja zelfs op het toilet (al vind ik dat niet zo hygiënisch). En het ruimt heel snel op, terwijl een desktop altijd plaats staat in te nemen, vaak prominent zichtbaar in je interieur.  Een laptop gebruikt aanzienlijk minder stroom dan een desktop. Dit verschil kan gemakkelijk oplopen tot €100 per jaar (als je pc constant blijft ingeschakeld ).

Voordelen van de desktop:
Configureerbaar in hoge mate, zelf samen te stellen, lagere prijs, makkelijker zelf te repareren.

Klein of groot?
Sinds vorig jaar is de markt overspoeld door heel kleine laptops, met een scherm van 7 tot 10 inch: de netbooks. Erg handig en compact. Tip: MSI U100 bij Alternate voor €349,- een niet te kloppen aanbieding. Deze minipc’s hebben wel als belangrijk nadeel dat het scherm ook een lagere resolutie heeft (doorgaans 1024x600) en een toetsenbord dat vaak praktische problemen geeft vanwege de indeling en het formaat. Hier scoort de genoemde MSI wel goed. En de accu ook trouwens. De prestaties van de kleintjes zijn voldoende voor internet en video (maar geen HD video natuurlijk) maar dat is niet zo erg immers het formaat is de belangrijkste factor.

Goed om te bedenken: je kunt op een laptop ook een gewoon pc scherm koppelen, en een toetsenbord, muis en speakers. Sommige merken (bijvoorbeeld Lenovo) hebben voor dit doel een docking stations/port replicator waar je alle randapparatuur op kunt aansluiten en de laptop zich oplaadt. Met een druk op een knop kan je de laptop dan gewoon wegnemen en in je tas steken.

Batterijduur
Ben je lang onderweg, heb je geen tijd om vaak op te laden of wil je lang kunnen werken op de batterij, dan moet je aandacht geven aan de batterijcapaciteit. Deze wordt uitgedrukt in tijdsduur (1,5 tot xx uur) aantal cellen (3 tot 9 cellen) of de capaciteit (in mAH). Vaak kan je voor een bepaald model optioneel een extra grote batterij kiezen, of bestaat er een ander model in dezelfde serie die een hogere capaciteit accu heeft.

Besturingssysteem
Standaard is Vista Home Premium het besturingssysteem van desktop pc’s en van de meeste laptops. Sinds de introductie van de netbooks is men Windows XP weer gaan meeleveren als besturingssysteem, omdat het minder eisen stelt aan de hardware.
Vista Home Basic is een gestripte versie van Vista Home Premium: geen visuele effecten en het gros van de leuke features van Vista Home Premium is er niet in. Vista Home Basic wordt enkel meegeleverd bij de goedkoopste laptops, en de combinatie van Vista Home Basic + goedkope hardware vind ik alvast weinig aantrekkelijk om mee te werken en mee op stap te gaan.
Linux is ook een goedkoop alternatief, het werkt wel goed en doet alles wat Windows doet, alleen is het in principe niet compatibel met Windows software. Het is dan ook iets ofwel voor totale beginners, ofwel voor echte nerds.

Betrouwbaarheid en garantie
Standaard krijg je 2 jaar garantie op alle hardware en dat is bij wet geregeld. Wanneer de fabrikant 1 jaar garantie biedt, betekent dat voor het 2e jaar de verkoper je garantie moet geven.
Sommige merken staan hoger aangeschreven dan andere, dit is meestal te zien in de prijs. Ook de service kan verschillen. Voor de wat duurdere laptops kan je een uitgebreide garantie aankopen, waarmee je extra dekking geniet tegen accidentele schade, onmiddellijke vervanging bij een defect – om wat op te noemen. Zo’n uitgebreide garantie verhoogt de prijs wel een heel stuk.

Een model of aanbieding kiezen
Goed, je bent er uit – je weet wat je wilt doen met je pc of laptop en je kijkt rond en vergelijkt om die ene, meest geschikte laptop te vinden. Uiteindelijk is het een kwestie van persoonlijke smaak ook. Maar voordat je een pc of laptop gaat kopen, zoek op het internet naar gebruikers ervaringen voor dat merk en model. Zoek merk/model – “review” of “test”. Zo kom je meer te weten over de plus- en minpunten zonder dat je dit eerst zelf moet ondervinden.
Heb je een keuze gemaakt, en wil je overgaan tot aankoop dan is het interessant om prijzen te vergelijken van winkels en webshops. Webshops zijn bijna altijd een stuk goedkoper. Bijna altijd he, sommige aanbiedingen bij Aldi bijvoorbeeld zijn onklopbaar.
Goede webwinkels: Alternate, Komplett, Tones (helaas niet de goedkoopste maar wel heel degelijk). Te mijden: Pixmania, Ibood (lage prijzen maar nul aan service).
Een heel handige tool is een prijzen vergelijker. Er zijn er meerdere:
Tweakers.net pricewatch
Hardware.info prijzenvergelijker
Kieskeurig.be (ook gebruikerservaringen)
Je kunt ook wat meer betalen en iets kopen bij de “pc boer” in de buurt. Bij hem krijg je gemiddeld een betere service dan bij grote winkels en webshops. Hij kan je ook uitleg geven, helpen bij software keuze en installatie, enz.

Tweede hands
Op 2e hands websites kan je nieuwe, recente en oudere hardware vinden voor een lagere prijs dan in winkels en webshops. Aan 2e hands kopen zijn wel extra risico’s verbonden, immers je kunt bedrogen worden, je kunt pech hebben en na 1 week een defect – of op een andere manier teleurgesteld worden. Maar het kan ook heel erg de moeite lonen en je kunt koopjes vinden 2e hands. Drukbezocht is het 9 lives Buy & Sell forum (onderdeel van Telenet websites) daar vind je lage prijzen. Ook Tones koopjes forum is goed. Andere links: E-bay, Kapaza, Tweakers vraag & aanbod.

Slot: koop enkel wat je NU gebruikt!
Hardware verliest heel snel waarde (op de 2e hands markt, nieuwprijzen gaan ook omlaag maar vaak minder snel). Direct na aankoop: 85%. Na 6 maand: 60%
Na 1 jaar: 40% Dit zijn geen exacte cijfers natuurlijk, het is om je een idee te geven.
Dit betekent, dat je geen pc moet kopen met het oog op de toekomst. Iets dat je nu koopt, maar over 6 maand pas gaat gebruiken, koop of upgrade je beter pas na 6 maand want op dat moment heb je voor hetzelfde geld recentere technologie, ofwel dezelfde technologie voor minder geld. Koop vooral nooit een dure videokaart als je niet van plan bent om direct games te gaan spelen. Samen met de processor is de videokaart het duurste onderdeel van een pc.

Vooruitgaan is ook gaan, als stappen en lopen.

Het kan soms moeilijk lijken om vooruit te komen. Daar heb ik een truukje voor gevonden.

Stappen is niet zozeer een kwestie van je vooruitduwen, maar wel van gecontroleerd vallen en telkens je vallende lichaam over een nieuw kantelpunt rollen. De zwaartekracht werkt mee. In je eigen beleving kan je de rol van de zwaartekracht benadrukken door te stellen dat je voortdurend valt, en dat dit energie is die wordt omgezet in de beweging vooruit.

Nemen we dit een stapje verder, kan je dit idee in handen nemen om je voor te stellen dat je een helling af loopt, naar beneden. Dit beeld je je in, zelfs al stap je een helling omhoog. Probeer het maar, het werkt.

Overdrachtelijk gezien, verplaatst naar de vooruitgang in je leven, is dit ook waar: het vallen staat gelijk aan de controle opgeven, je overgeven, vertrouwen hebben dat je overgave ten goede komt aan je progressie. En dat doet het ook. Het is slechts, wanneer we willen vasthouden en bang zijn voor verandering, dat de progressie stagneert en we geblokkeerd raken.

Zwaartekracht is uw vriend. Het noodlot, het onbekende, ja de onzekerheid over wat volgen zal. Vertrouw op je richting. Is je richting goed, en je laat los, dan val je de goede kant op. Vertrouw op je reflexen die er voor zorgen dat je niet op je gezicht gaat.

Terug van vakantie wachtte er een verrassing in onze tuin: het koppeltje merels dat onze tuin frequenteerde, had zich genesteld in een climatis, aan de zonzijde. Vier turkoise eitjes liggen er in het nestje. (foto van ander nest)

Als we buiten komen, vliegt er een merel van het nest. Zal het vrouwtje wel zijn. Eigenlijk een eigenaardige strategie: nest maken een meter van de grond, in een struik, bereikbaar voor de katten – ja en katten frequenteren óók onze tuin. Nu gaat alles nog goed, maar ik kijk al enigszins bezorgd uit naar de dag dat de jongen zijn uitgekomen en beginnen te piepen. We zullen wel zien he. Wel vindingrijke scharrelaars zijn het, die merels. Het lijkt mij dat elk blaadje en takje dat in onze tuin op de grond ligt, minstens één keer per dag wordt omgedraaid om te kijken of er geen lekker beestje onder verstopt zit. De merels hebben ook hun eigen bad/drinkplaats aan een miniatuur vijvertje van 40 cm met 1 rietplantje in.

Ofwel zijn ze briljant in hun strategie, ofwel enorm dom – maar blijkbaar werkt het wel want er zijn nog steeds merels terwijl de mussen al bijna verdwenen zijn.

In de laatste week scharrelen de jongen hulpeloos op de grond. Dan zijn ze erg kwetsbaar voor katten. Mjam, denkt de kat, een snack voor tussen mijn brokjes… Misschien kan ik de jonge vogels wat helpen door er gaas rond te zetten. Alleszins zal ik me geroepen voelen, iets te doen. Toekijken en niet helpen, is een recept voor schuldgevoel. Ik hoop dat ik tegen dan iets heb bedacht, dat wat beschermt en waarvan de merels niet gaan flippen of in verstrikt raken. Heb je een tip? Laat dan zeker een reactie achter!

Het lijkt een broodje aap, en dat is het waarschijnlijk ook. Of toch niet? De VS zou een nieuwe munt in de pipeline hebben, aan het drukken zijn zelfs, die een monetaire unie zou maken van Canada, de VS en Mexico. Het is niet de officiële naam, maar naar die theoretische munteenheid wordt verwezen met “Amero”. Ondanks dat de media er geen aandacht aan geven, is er wel degelijk iets aan de hand: Canada heeft een standpunt bekendgemaakt en Steve Previs, VP van een redelijk grote bank, bevestigde dat de Amero een feit is. De geheime strategie zou bestaan uit het georchestreerd doen instorten van de beurzen, terwijl de VS zijn staatsschuld fenomenaal verhoogt.

Als de waarde van de dollarschuld gedaald is door dalende koersen en de financiële wereld schreeuwt om hulp, tovert Amerika de 'amero' uit de cowboyhoed als heilige graal van de economische wereld. Amerika wil al langere tijd samen met Mexico en Canada een eenheid à la Europa worden met dito krachtige munteenheid. En daar komt de amero om de hoek kijken. Door een invoering van een krachtige amero en het doordrukken van vergaande financiële hervormingen kunnen de Amexca's (Amerikanen, Mexicanen en Canadezen) op eenvoudige wijze hun staatsschuld weg poetsen en een machtige vuist tegen de euro maken. http://www.grenswetenschap.nl/permalink.asp?grens=2329

Er is ook een kerel die beweert dat ie de Amero biljetten al heeft. Mij ziet dat er echt niet als bankbiljetten uit (veel te veel effen oppervlakken), maar als een leuk photoshop grapje. Hierover gaan we vast nog meer horen. Nog een straf citaat:

Think about that for a moment. A 90% devaluation. That means checking accounts, savings accounts, IRA's 401-K's, Pension plans, Certificates of Deposit. . . . are all worth ninety percent LESS than previously. This AMERO currency will allow the government to literally grab 90% of all our life savings and owe 90% less than they presently do in one fell swoop! They get out of debt and the rest of us are left totally destitute. Broke. Busted. Poor. Helpless. http://halturnershow.blogspot.com/2008/12/urgent-new-amero-paper-currency-exposed.html

Een nieuwe quiz die wordt opgenomen in de Dolle Mol, Brussel

Niet schieten want ik ken niks van politiek of economie, maar wat ik er van denk is toch dat. Ik schrijf het eens even van me af.
Een (niet-dictoriale) maatschappij is naar mijn idee een zorgmaatschappij: het individu wordt bescherming en ondersteuning geboden. Om dit te kunnen worden er belastingen geheven. Om om kunnen gaan met de enorme diversiteit in situaties, waar voor steun en en toezicht wordt gevraagd, worden er talloze regels en subsidies gegeven. Maar die maatregelen hebben een uniform karakter en het individu zal altijd zich geconfronteerd zien met situaties waarbij de maatschappij hem onvoldoende kan steunen ofwel juist onredelijk tegenhoudt zelf het nodige te doen. Naast de zorgmaatschappij is daar de economie die haar eigen regels oplegt aan de zorgmaatschappij. Macht en middelen consolideren, concentreren zich bij een kleine minderheid en het individu in de meerderheid heeft automatisch onredelijk weinig macht en middelen. Zeker wanneer we de milieu-impact beschouwen als een kost die planetair gedragen wordt, wat zowel de huidige bevolking treft als de toekomstige, terwijl de activiteiten die de milieulast genereert vooral de machtige minderheid rijker en machtiger maken. Er is wordt wereldwijd onredelijk veel schade gedaan aan de natuur, de lucht, het water, het land, de regenwouden, ja zelfs de satellietenschil rond de aarde raakt hopeloos vervuild.
Dit alles komt volgens mij omdat de economie macht heeft over de zorgmaatschappij. Dit zou moeten omgekeerd zijn. Een oplossing daarvoor is misschien dat alle grote bedrijven en middelen in beslag worden genomen door de staat, die vervolgens zich de taak stelt om die bedrijven en middelen zodanig te beheren dat de milieulast enorm omlaag gebracht kan worden, zonder dat dit de economische activiteit bedreigt. Maar hoever moet het komen voor dat gebeurt? Moeten de communisten dan eerst de macht grijpen? Moet er een ecologische volksrevolutie plaatsvinden? Wat? Of zal het nooit gebeuren?
Die nieuwe zorgmaatschappij zal overigens door een heel ander soort politici moeten worden bezield, want wat er nu gebeurt is dat men vooral veel discussie voert zonder effect, waarbij het steevast gaat om relatief onbelangrijke problemen. Politici, misschien moet de hele politiek maar verdwijnen. Maar wie gaat dan de zorgmaatschappij leiden? Dit gaat dus niet zo gebeuren.
Politici zijn helaas een afspiegeling van de samenleving. Dus is dan de samenleving de schuldige? Zijn we zo'n domme kuddedieren, dat we wat lijkt op een bende kinderachtige ruziemakers het land laten besturen? Em... Ja dus. Levert de maatschappij dan niet voldoende idealisten om in de politiek een frisse wind te blazen? Nee inderdaad het zijn er niet genoeg en steevast zien we, eens ze aan de macht komen, het idealistisch vuur uitdoven en de consencus inzetten. De nodige verandering zal moeten komen uit het volk zelf. Ondernemers, op kleine en wat grotere schaal, zullen denk ik de weg plaveien naar een ecologische toekomst. Als de staat het hen niet te moeilijk maakt, natuurlijk.

Vroeger, als jonge kerel, dacht ik dat ik onverwoestbaar was. Botten en spieren zo sterk als staal, ik voelde me een atleet. Zelfs een verkeersongeluk kreeg me er niet onder en ik herstelde volledig. Ook op m'n werk ging ik er van uit, dat ik alle kracht kon gebruiken, steeds op het randje van pijn, zware lasten tillen zonder verpinken. Daar krijg je harde, dikke spieren van. Meer kracht gebruiken leidt tot sterkere en meer uitdrukkelijk aftgetekende spieren. Dat was mijn arbeidsethos. Samen met "alles kan beter".

Toch: mijn rug is gevoelig voor verkeerde belasting, maar daar heb ik in de loop der jaren truukjes voor gevonden. Opstaan van bukken, of iets van de grond tillen, met een elleboog op de knie. Rechte rug houden. Spieren en rug strekken en soepel houden. Ja, ik voelde me sterk en zelfs slaaptekort hield me niet tegen. Totdat ik pijn kreeg in de linkerschouder. Meestal verdwijnt een pijntje wel na enkele dagen, maar deze pijn bleef. Het verergerde gestaag door heel banale bewegingen: kleren aantrekken, de deur achter me dichtdoen, een rugszak om de schouders hangen. Het werd zo erg, dat ik niet anders kon dan toegeven dat... ik niet verder kon gaan zo. Nu heb ik twee weken gerust in ziekteverlof, en eergisteren ben ik weer gaan werken. Rustig aan, voorzichtig. Ook al gaat dat niet echt, bij het werk wat ik doe. Alles is zwaar, met tillen, duwen, trekken en smijten. Maar, het gaat. Ik heb geen erge pijn meer in de schouder, ook al is het nog niet over en zonder verder in details te gaan (pijn is een vaag iets) ik ben er voorlopig nog niet van af en ik moet er voor oppassen dat het geen chronische aandoening wordt.

Het idee dat ik onverwoestbaar was, bestaat nu enkel nog in mijn herinnering. Vanaf nu moet ik mijn spierkracht doseren, de pezen en gewrichten ontzien. Ik heb ook merkbaar sneller spierpijn dan vroeger. De altijd op de loer liggende hypochonder in mij vermoedt al een tijdje één of andere, moeilijk te diagnosteren onderliggende aandoening met een onuitspreekbare naam. De sentimentele ik klaagt dat ik nu al oud word. De rationele ik word er pessimistisch van: vanaf hier gaat het enkel nog bergaf. Mijn vlees is niet langer van staal, maar het is zacht en kwetsbaar. Mijn sterfelijk lijf is juist dat, sterfelijk.

Met een jagersinstinct speur je naar de beste plaats om te gaan staan. Met een bordje en een glimlach hoop je de voorbijrijdende auto’s te doen stoppen.

Liften. Het is een win-win transport: het geeft een enorme kick wanneer je meegenomen wordt, en de chauffeur krijgt een boost van je bedankje, en z’n eigen goedheid. Vandaag 160 km afgelegd in een zucht. Van Sommelsdijk naar Dilbeek in 3 uurtjes. Eat this, openbaar vervoer! En meteen ook heel wat euro'tjes uitgespaard.

Van Dilbeek naar Nederland duurde iets langer. Het regende, en het was half in de morgen. Om 9:30 vertrok ik aan de oprit naar de Brusselse ring, met een bordje “Antwerpen-Nederland” in m’n handen. Gewapend met zelfvertrouwen, kalmte en een brede glimlach kreeg ik al gauw een lift van een jongeman met een roze hemd en een streepjesbroek: dat moest wel een vertegenwoordiger zijn. Hij stelde zich voor als Sergio, een Moldavische vertegenwoordiger van een tegelgroothandel. We spraken over werk, over het weer, en al gauw waren we in Antwerpen aangekomen. Hij ging naar Eindhoven. Ik vroeg hem me af te zetten op een afrit ergens, en dat werd de eerste die we zagen. Bleek een prima plek om verder te gaan. Na wat rondlopen om te oriënteren besloot ik op de afrit richting Breda te gaan staan met een bordje “Goes – Zierikzee”. Het was een gok maar ja, ik kon geen liften gebruiken richting Breda want daarop was ik helemaal niet voorbereid, maar Goes had ik grondig bestudeerd en Zierikzee ken ik al langer. Na een half uurtje in lichte regen te staan, met paraplu, stopte er een gepensioneerd koppel en zij wilden me naar Goes brengen. Och, wij gingen toch ook naar Goes, en je stond daar maar in de kou, we konden je toch niet laten staan… En zo vertelde de vrouw ook dat ze al eerder gepasseerd waren, maar een afrit verder terug waren gereden om me op te pikken. Hartverwarmend! In Goes had ik m’n bordje met “Zierikzee” maar net ter hand genomen en er stopte een vrouw, Marjolein, en zij ging toch naar Zierikzee dus hup. We spraken over het weer, dat al tastbaar verbeterd was – de zon scheen inmiddels, en ook over de liefde en de dood. Dat op slechts 17 km! In Zierikzee ging ik even langs bij Christel, een vriendin die ik al langer dan een jaar niet gezien heb. Maar ze was niet thuis. Dan maar weer naar de autoweg, met een bordje “Middelharnis” en binnen 5 minuten kreeg ik een lift van een jongeman (naam vergeten) en we spraken over werk, over het leven en plots over Zen, universele patronen, intuïtie… het was zo’n tof gesprek dat ik het eigenlijk jammer vond dat ik m’n bestemming al bereikte. Hij bracht me tot aan de straat waar m’n pa woont, die ik ging bezoeken. Het was ongeveer 14:00, de gratis reis was redelijk vlot gegaan.

Ik kan het echt iedereen aanraden. Okay, als jong knap meisje lift je beter niet alleen. Tenzij je een onwrikbaar zelfvertrouwen en een degelijke mensenkennis hebt. Maar voor jong tot oud: liften is HOT!

Uit m’n gesprekken met de bestuurders ben ik heel wat over hun perceptie van mij als lifter te weten gekomen: 3 bestuurders vroegen me of ik studeerde. Als ik ze vroeg hoe oud ze mij inschatten, hoorde ik 28-32. En ik word dit jaar 40. Ik denk dat het feit dat ik sta te liften, de suggestie wekt dat ik jong ben – immers het zijn doorgaans jonge mensen die liften. En vrijwel alle bestuurders vonden dat er bijna niet meer gelift werd. Die unieke lifter wilden ze dan graag meenemen!

Een goede voorbereiding is het halve werk: ik maakte een liftbord van 2 insteekmapjes voor in een ringband, waar ik een lang stuk karton in stak zodat ze een lang geheel vormen met de openingen naar elkaar. Vervolgens maakte ik in Word een paar afdrukken met de plaatsnamen – veel dubbele plaatsnamen ook, met in het groot de richting en in kleiner de gewenste bestemming of tussenstop. Voor de afdrukken koos ik geen zwart maar donkergrijs om de inkt wat te sparen en om gekrulde, natte afdrukken te vermijden. In m’n rugzak stak ik een mapje met de afdrukken, een toiletzak, boterhammen, water en een backup plan: en paar vellen wit karton, plakband en een alcoholstift. Met een strook plakband plakte ik de naad tussen de plastic mapjes op m’n liftbord dicht – nu was het waterdicht. En het werkte fantastisch, kon nauwelijks beter. In de auto’s verwisselde ik de prints alvast voor de volgende stopplaats.

Ik had mezelf lekker warm aangekleed: m’n pyjama zelfs onder m’n kleren aan. En twee sjaals, twee mutsen en een paar handschoenen. Als het zo koud is, echt geen overbodige luxe hoor. Enkel mijn handen hadden wat te lijden onder de kou en regen.

Vooraf heb ik ook met google maps de mogelijke stopplaatsen bestudeerd, in detail, en dat loont enorm de moeite. Afritten zijn goed, stoplichten zijn goed, en er moet natuurlijk zo veel mogelijk verkeer langs komen in de goede richting, en er moet plaats zijn om te stoppen. Tankstations zijn ook goed, maar meer geschikt zo zegt men voor internationale ritten.

Verder weet ik uit ervaring dat je het als lifter moet hebben van uitstraling. Altijd lachen, het bordje licht bewegen, ingetogen lichaamshouding (niet wijdbeens of wild zwaaien) het hoofd zo nu en dan een beetje schuin. Doe vooral niet zielig of depressief, en blijf lachen ook al geloof je er niet meer in. Liften op weekdagen gaat aanmerkelijk vlotter dan liften in het weekende.

Vandaag vertrok ik uit Sommelsdijk om 13:00. Ik kreeg onmiddellijk een lift van een man van ongeveer 50, heeft een bedrijfje in glas en oh! Toevallig ik ken iemand die voor je gewerkt heeft! Oh ja? Wie? Wouter! Ow ja, die ken ik nog wel. Sympatieke kerel is dat. Doe hem de groeten van Kees!! Zo zie je maar weer, de wereld is klein. Wouter belde ik even later op, om te zien of ik met hem kon meerijden naar Antwerpen, en dan zou ik hem ontmoeten in Zierikzee waar hij juist naar onderweg was. In Zierikzee ging ik weer op bezoek bij die vriendin waar ik de dag voordien ook aan de deur stond, maar ze was weer niet thuis. En op Wouter moest ik nog een uur wachten. Dus ging ik maar liften, met een bordje “België, Antwerpen”. Binnen 5 minuten stopte er een vrouw, Heidi. Ze was koerier en ging naar Willebroek. Onderweg praatten we wat over werk, de liefde en we wisselden gedichtjes uit die we zelf schreven. Als volgende stopplaats koos ik de stoplichten op de A12, bij de Mcdonalds. Ook daar stond ik maar net in de berm met m’n bordje, en er ging al een raampje open “ Dilbeek? Daar ga ik naartoe –stap maar in”. Dit keer was het een Fransman die in Dilbeek woonde, en werkte met een draaibank aan de Antwerpse havens. Hij bracht me tot aan m’n straat.

Ik kan er nog steeds niet over uit hoe soepel die reis ging. De verbazing zal nog weken aanhouden denk ik. Aan alle bestuurders die me een lift gaven: nogmaals bedankt!